بهائي شناسي

بهائي شناسي

بَقيَة الله خَيرٌ لَکُم أن کُنتُم مؤمِنينَ (سوره هود آيه 86)

بقية الله براي شما بهتر است اگر مومن باشيد.

مَن ماتَ وَ لَم يَعرِف إمامَ زَمانِه ماتَ ميتَهً جاهِليَهً.

هر کس که بميرد و امام زمانش را نشناخته باشد مانند مردم زمان جاهليت (در اوج گمراهي و سرگرداني) مرده است. (رسول اکرم(صلي الله عليه و آله و سلم))

ما مسلمانان در انتظار شخص بزرگواري به نام حضرت محمد بن الحسن العسکري (عج الله تعالي فرجه الشريف) ملقب به مهدي موعود هستيم که با توجه به بشارت هاي تمام اديان «به ويژه اسلام که اين مسئله را به طور صريح و دقيق اشاره نموده» سرانجام به دست تواناي وي بساط ظلم و تبهکاري از روي زمين برچيده مي شود و حکومت حقه ي الهيه، صلح جهاني را مي گستراند.

وي که امام دوازدهم شيعه و فرزند برومند امام حسن عسکري(عليه السلام) مي باشد، بنا به نقل تواريخ معتبر اسلامي در نيمه ي شعبان 255 هجري از مادري ارجمند به نام نرجس (نرگس) در شهر سامرا ديده به جهان گشودند و به علت نامساعد بودن شرايط و به خصوص خفقان خلافت عباسي، دور از انظار و مخفيانه نگهداري مي شدند، تا اينکه از سال 260 هجري که پدر گراميشان امام حسن عسکري (عليه السلام) رحلت فرمودند بنا به مصالحي که خداوند مقرر فرموده بود غيبت صغراي ايشان آغاز گرديد.

حضرت مهدي(عج الله تعالي فرجه الشريف) در طول 69 سال غيبت خود از طريق نواب خاص که به ترتيب عبارت بودند از عثمان بن سعيد ـ محمد بن عثمان ـ حسين بن روح و علي بن محمد سيمري به هدايت شيعيان پرداخت، تا اينکه طي دست خطي که به آخرين نائب خود علي بن محمد سيمري مرقوم فرمود، و در کتب اسلامي از جمله احتجاج شيخ طبرسي جلد 2 صفحه 478 و غيبت شيخ طوسي صفحه 395 ذکر شده، نيابت خاصه را از آن پس پايان يافته شناخته و تاريخ ظهورشان را مؤکول به خواست خداوند نموده اند. از آن هنگام دوران "غيبت کبري" فرا رسيد و در توقيع ديگري وظيفه ي مردم را در آن ايام نسبت به اصول دين، از طريق پيروي از روش تحقيق و استدلال، و در فروغ دين، از مسير اجتهاد و با تقليد از فقهاي اعلم و با تقوي در هر زمان مقرر فرموده اند.