نخستين توبه از ادعاها

توبه نامه

نخستين توبه از ادعاها توسط ميرزا علي محمد شيرازي

اِشراق خاوري (از نويسندگان معتبر بهائي) در کتاب تلخيص تاريخ نبيل صفحه 130 مي نويسد: «باب در مراجعت از مکه در بوشهر چند روزي اقامت کرد، دستورهايي به قدوس (محمد علي بار فروشي [بابلي] يکي از گروندگان به باب) در رساله اي به نام خصايل سبعه داد که آن را به شيراز ببرد که از جمله آن دستورها اين بود: "بر اهل ايمان واجب است در اذان نماز جمعه جمله ي أشْهَدُ أنَّ عَلياً قَبْلَ نَبيلْ بابُ بَقيَّةُ الله را اضافه کنند" و چون در بوشهر عده اي دور او را گرفتند و فساد به پا کردند ميرزا حسين خان نظام الدوله تبريزي حاکم فارس مأموريني را گماشت تا ميرزا علي محمد باب را تحت الحفظ به شيراز آوردند.

در آن زمان مقصود وي از علي قبل نبيل خودش يعني علي محمد بود که خود را باب حضرت بقية الله (امام دوازدهم شيعيان) مي دانست. به هر حال او را در شيراز محبوس کردند و سپس مجلسي با حضور علما و دانشمندان تشکيل يافت ميرزا علي محمد باب در آن مجلس مورد مناظره علمي دانشمندان و علماي محقق شيراز قرار گرفت و از پاسخ به استدلالات علمي آنان عاجز ماند. سرانجام علي محمد در مسجد وکيل در حضور امام جمعه ي شيراز و علما و جمعيت زيادي از مردم ادعاهاي خود را پس گرفت و اظهار توبه نمود.

اِشراق خاوري در کتاب تلخيص تاريخ نبيل صفحه 141 مي نويسد: حضرت باب در حضور امام جمعه رو به جمعيت کرد و گفت: «لعنت خدا بر کسي که مرا وکيل امام غائب بداند، لعنت خدا بر کسي که مرا باب امام بداند، لعنت بر کسي که بگويد من منکر وحدانيت خدا هستم، لعنت خدا بر کسي که مرا منکر انبياء الهي بداند، لعنت خدا بر کسي که مرا منکر اميرالمؤمنين و ساير ائمه ي اطهار بداند.» بدين ترتيب وي خلاصي يافت ولي تحت نظارت حکومت قرار داشت.